Prof. dr Ivana Janković
psiholog – psihoterapeut

Prof. dr Ivana Janković je psiholog, psihoterapeut i univerzitetski profesor čiji je profesionalni put godinama posvećen razumevanju razvoja dece i mladih, porodičnih odnosa i psiholoških procesa koji oblikuju naše emocije, ponašanje i odnose sa drugima.

Psihologiju je završila 2007. godine na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Nišu (University of Niš Faculty of Philosophy), dok je doktorske studije iz psihologije završila na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu (University of Belgrade Faculty of Philosophy). Od 2008. godine zaposlena je na Filozofskom fakultetu u Nišu, gde danas radi u zvanju vanrednog profesora. U svom naučnom i nastavnom radu posebno je posvećena oblastima psihologije porodice, razvoju dece i mladih, kao i kvalitativnim istraživanjima psiholoških fenomena.

Pored akademskog rada, Ivana je završila četvorogodišnju edukaciju iz sistemske porodične psihoterapije i poseduje nacionalni sertifikat Savez društava psihoterapeuta Srbije. Svoje profesionalne kompetencije kontinuirano je razvijala kroz dodatne stručne edukacije usmerene na rad sa decom, adolescentima i roditeljima.

Kroz specijalizovane edukacije usavršavala se za rad sa decom i mladima koji se suočavaju sa anksioznošću, depresivnošću, teškoćama u učenju i školskom funkcionisanju, problemima u ponašanju, hiperaktivnošću i impulsivnošću, izazovima u regulaciji emocija, samopovređivanjem, kao i drugim razvojnim i emocionalnim teškoćama karakterističnim za detinjstvo i adolescenciju. Dodatno se edukovala i u oblasti razvojne i kliničke procene, uključujući dijagnostiku neurorazvojnih poremećaja kod dece.

U radu sa decom, adolescentima i roditeljima bavi se psihološkim savetovanjem, psihoterapijskom podrškom i razvojnom procenom, sa ciljem da pomogne u boljem razumevanju teškoća, prepoznavanju snaga i pronalaženju načina za zdraviji razvoj i kvalitetnije odnose.

Veruje da iza svakog ponašanja postoji priča koju je važno razumeti. Zato je jedan od temelja njenog rada individualni pristup — pažljivo upoznavanje deteta, mlade osobe ili porodice, razumevanje njihovih specifičnih potreba i zajedničko pronalaženje puta ka promeni.

U svom radu povezuje naučno utemeljena znanja, istraživačku preciznost, psihoterapijsku kompetentnost i topao, autentičan odnos, stvarajući prostor u kome se deca, mladi i roditelji mogu osećati sigurno, prihvaćeno i osnaženo.